CZ

Czechy

Czechy są państwem członkowskim UE, które ustala rezydencję podatkową na podstawie dwóch krajowych pojęć: stałego miejsca zamieszkania (bydliště) oraz zwykłego przebywania (obvykle se zdržuje). Procedura dotycząca pobytu imigracyjnego jest odrębna.

Informacyjny przegląd krajowych zasad dotyczących rezydencji podatkowej i pobytu.

Rezydencja podatkowa

Zgodnie z § 2 czeskiej ustawy o podatku dochodowym (ustawa nr 586/1992) osoba fizyczna jest czeskim rezydentem podatkowym, jeżeli ma w Czechach stałe miejsce zamieszkania (bydliště) lub zwykle tam przebywa.

Czeska rezydencja podatkowa może zatem powstać na podstawie stałego miejsca zamieszkania albo zwykłego przebywania. Zasada 183 dni dotyczy konkretnie zwykłego przebywania i jest mierzona w roku kalendarzowym, a nie w ruchomym okresie 12 miesięcy.

  • Stałe miejsce zamieszkania (bydliště): istnieje ono tam, gdzie dana osoba ma stałe lokum, a okoliczności wskazują na zamiar stałego zamieszkiwania. Lokal może być własnością danej osoby lub być przez nią wynajmowany. Formalna rejestracja stałego adresu nie jest wymagana: wynajmowany lokal może spełniać kryterium nawet wtedy, gdy dana osoba nie jest pod nim zameldowana.
  • Zwykłe przebywanie (obvykle se zdržuje): osobę uznaje się za zwykle przebywającą w Czechach, jeżeli fizycznie przebywa tam przez co najmniej 183 dni w odpowiednim roku kalendarzowym, nieprzerwanie lub w kilku okresach. Każdy rozpoczęty dzień obecności jest liczony jako dzień pobytu. Osoby przebywające w Czechach wyłącznie w celu nauki lub leczenia są uznawane za nierezydentów na podstawie tej reguły, nawet jeśli w pozostałych okolicznościach osiągnęłyby próg 183 dni.

Liczenie dni pobytu

  • Stałe miejsce zamieszkania (bydliště): czeskie prawo nie określa minimalnej liczby dni fizycznej obecności dla testu stałego miejsca zamieszkania. Nie należy zatem stosować do tego kryterium progu liczby dni. Analiza powinna koncentrować się na tym, czy dana osoba ma kwalifikujące się stałe lokum oraz czy okoliczności wskazują na zamiar stałego zamieszkiwania.
  • Zwykłe przebywanie (obvykle se zdržuje): czeskie prawo wyraźnie stanowi, że każdy rozpoczęty dzień obecności jest liczony jako dzień pobytu. W związku z tym zarówno dzień przyjazdu, jak i dzień wyjazdu uwzględnia się przy ustalaniu progu 183 dni. Próg ocenia się w ramach odpowiedniego roku kalendarzowego i może zostać osiągnięty podczas jednego ciągłego pobytu lub kilku pobytów.

Skutki podatkowe

Czeski rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Czescy rezydenci podatkowi są zasadniczo opodatkowani od dochodów osiąganych na całym świecie, natomiast nierezydenci — od dochodów ze źródeł czeskich. Nierezydenci mogą mieć bardziej ograniczony dostęp do niektórych osobistych ulg i odliczeń podatkowych.

Migracja / pobyt w UE

Obywatele UE/EOG i Szwajcarii mogą przebywać w Czechach na podstawie zasad swobodnego przepływu osób. Zaświadczenie o rejestracji jest dostępne w przypadku pobytów przekraczających trzy miesiące, ale nie stanowi obowiązkowego warunku pobytu obywatela UE. Obywatele państw trzecich mogą wjechać do Czech na krótkie pobyty do 90 dni w dowolnym okresie 180 dni, z zastrzeżeniem właściwych wymogów wizowych; pobyty przekraczające 90 dni zasadniczo wymagają wizy długoterminowej lub zezwolenia na pobyt.

Posiadanie zezwolenia na pobyt lub zameldowanie pod określonym adresem samo w sobie nie przesądza o czeskiej rezydencji podatkowej.

Materiały referencyjne

  • Czeska ustawa o podatku dochodowym (Zákon o daních z příjmů, ustawa nr 586/1992 Coll.), § 2 (rezydencja podatkowa).
  • Czeska Administracja Finansowa (Finanční správa): wytyczne dotyczące rezydentów i nierezydentów podatkowych.
  • Czeskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych / Portal Informacyjny dla Cudzoziemców: pobyt obywateli UE i państw trzecich.