GB

Wielka Brytania

Wielka Brytania ustala rezydencję podatkową osób fizycznych na podstawie Statutory Residence Test (SRT), który stosuje się odrębnie do każdego brytyjskiego roku podatkowego, trwającego od 6 kwietnia do 5 kwietnia następnego roku. SRT obejmuje uporządkowaną sekwencję automatycznych testów zagranicznych, automatycznych testów brytyjskich, a jeżeli żaden z nich nie rozstrzyga sprawy — test wystarczających powiązań. Rezydencja imigracyjna pozostaje odrębną procedurą.

Informacyjny przegląd krajowych zasad dotyczących rezydencji podatkowej i pobytu.

Rezydencja podatkowa

Zgodnie z załącznikiem 45 do Finance Act 2013 status rezydencji danej osoby ustala się na podstawie SRT. Wynik zależy od fizycznej obecności, pracy, miejsc zamieszkania i innych powiązań z Wielką Brytanią, a także od historii rezydencji danej osoby.

Jeżeli dana osoba jest również uznawana za rezydenta innej jurysdykcji, właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania może ustalić rezydencję traktatową za pomocą przewidzianych w niej reguł kolizyjnych.

Podział roku podatkowego (split year treatment): zasadniczo rezydencję ustala się dla całego brytyjskiego roku podatkowego. Jeżeli jednak ma zastosowanie jeden z ośmiu ustawowych przypadków podziału roku, rok, w którym dana osoba jest rezydentem Wielkiej Brytanii, może zostać podzielony na część brytyjską i zagraniczną. Podział roku jest dostępny wyłącznie po spełnieniu szczegółowych warunków właściwego przypadku.

  • Automatyczne testy zagraniczne: dana osoba automatycznie uzyskuje status nierezydenta Wielkiej Brytanii, jeżeli spełnia którykolwiek z mających zastosowanie testów zagranicznych. Ogólnie rzecz biorąc, osoba, która była rezydentem Wielkiej Brytanii w co najmniej jednym z poprzednich trzech lat podatkowych, może spełnić odpowiedni test, przebywając w Wielkiej Brytanii krócej niż 16 dni. Osoba, która nie była rezydentem w żadnym z tych trzech lat, może spełnić test, przebywając w Wielkiej Brytanii krócej niż 46 dni. Istnieje również test dotyczący kwalifikującej się pracy w pełnym wymiarze za granicą, z zastrzeżeniem limitów obecności w Wielkiej Brytanii i dni pracy na jej terytorium.
  • Automatyczne testy brytyjskie: jeżeli żaden z automatycznych testów zagranicznych nie ma zastosowania, dana osoba może automatycznie uzyskać status rezydenta Wielkiej Brytanii. Główne testy obejmują pobyt w Wielkiej Brytanii przez co najmniej 183 dni, spełnienie warunków dotyczących domu w Wielkiej Brytanii albo wykonywanie pracy w pełnym wymiarze w Wielkiej Brytanii w odpowiednim okresie 365 dni.
  • Test wystarczających powiązań: jeżeli żaden z automatycznych testów nie rozstrzyga sprawy, rezydencja zależy od liczby powiązań z Wielką Brytanią w zestawieniu z liczbą dni spędzonych w tym kraju. Istotne powiązania obejmują rodzinę, zakwaterowanie, pracę i powiązanie 90-dniowe. Dodatkowe powiązanie z krajem (country tie) dotyczy osób, które były rezydentami Wielkiej Brytanii w co najmniej jednym z poprzednich trzech lat podatkowych. Im więcej powiązań z Wielką Brytanią ma dana osoba, tym mniej dni pobytu może wystarczyć do uzyskania statusu rezydenta.

Liczenie dni pobytu

Zasadniczo dzień uznaje się za dzień spędzony w Wielkiej Brytanii, jeżeli dana osoba przebywa w tym kraju o północy. Niektóre dni tranzytowe mogą zostać wyłączone. Dni spędzone w Wielkiej Brytanii z powodu kwalifikujących się wyjątkowych okoliczności również mogą zostać pominięte, zasadniczo z zastrzeżeniem maksymalnego limitu 60 dni oraz szczegółowych zasad właściwego testu SRT.

Szczególna reguła przypisania dni może doliczać określone dni, w których dana osoba była obecna w Wielkiej Brytanii, ale opuściła ją przed północą. Ogólnie reguła ta może mieć zastosowanie, jeżeli dana osoba była rezydentem Wielkiej Brytanii w co najmniej jednym z poprzednich trzech lat podatkowych, ma co najmniej trzy powiązania z Wielką Brytanią oraz więcej niż 30 takich kwalifikujących się dni. Dni po pierwszych 30 mogą wówczas zostać uznane za dni pobytu w Wielkiej Brytanii na potrzeby odpowiednich testów SRT.

  • Automatyczne testy zagraniczne: dwa pierwsze testy wymagają pobytu w Wielkiej Brytanii przez mniej niż 16 albo mniej niż 46 dni, zależnie od statusu rezydencji w poprzednich trzech latach podatkowych. Test pracy w pełnym wymiarze za granicą zasadniczo wymaga mniej niż 91 dni pobytu w Wielkiej Brytanii oraz mniej niż 31 dni pracy w Wielkiej Brytanii. Dzień pracy w Wielkiej Brytanii oznacza zasadniczo dzień, w którym dana osoba wykonuje na jej terytorium pracę przez ponad trzy godziny.
  • Automatyczne testy brytyjskie: obecność w Wielkiej Brytanii przez co najmniej 183 dni w brytyjskim roku podatkowym powoduje uzyskanie statusu rezydenta. Test dotyczący domu oraz test pracy w pełnym wymiarze w Wielkiej Brytanii zawierają własne warunki dotyczące obecności, domu i czasu pracy, a zatem nie opierają się wyłącznie na rocznej liczbie dni pobytu.
  • Test wystarczających powiązań: w przypadku osoby, która była rezydentem Wielkiej Brytanii w co najmniej jednym z poprzednich trzech lat podatkowych, status rezydenta może powstać przy 4 powiązaniach i pobycie od 16 do 45 dni, 3 powiązaniach i pobycie od 46 do 90 dni, 2 powiązaniach i pobycie od 91 do 120 dni albo 1 powiązaniu i pobycie od 121 do 182 dni. W przypadku osoby, która przez wszystkie poprzednie trzy lata podatkowe była nierezydentem, odpowiednie progi wynoszą: 4 powiązania i pobyt od 46 do 90 dni, 3 powiązania i pobyt od 91 do 120 dni oraz 2 powiązania i pobyt od 121 do 182 dni.

Skutki podatkowe

Brytyjscy rezydenci podatkowi zasadniczo podlegają opodatkowaniu w Wielkiej Brytanii od dochodów i zysków osiąganych na całym świecie, z zastrzeżeniem właściwych zwolnień, ulg i umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Nierezydenci zasadniczo podlegają opodatkowaniu wyłącznie od określonych dochodów i zysków ze źródeł brytyjskich.

Od 6 kwietnia 2025 r. wcześniejszy system non-domicile oparty na zasadzie przekazywania dochodów do Wielkiej Brytanii (remittance basis) został zastąpiony czteroletnim systemem Foreign Income and Gains (FIG). Kwalifikujący się nowi rezydenci Wielkiej Brytanii, którzy nie byli rezydentami tego kraju przez poprzednich dziesięć kolejnych lat podatkowych, mogą ubiegać się o ulgę w odniesieniu do kwalifikujących się zagranicznych dochodów i zysków w ciągu pierwszych czterech lat rezydencji w Wielkiej Brytanii.

Jeżeli ma zastosowanie podział roku podatkowego (split year treatment), część zagraniczna i brytyjska roku podlegają odrębnym zasadom ustalania zakresu opodatkowania w Wielkiej Brytanii.

Migracja / pobyt

Status imigracyjny w Wielkiej Brytanii i brytyjska rezydencja podatkowa to odrębne pojęcia. W zależności od obywatelstwa, celu i długości pobytu dana osoba może potrzebować wizy lub innego zezwolenia imigracyjnego, aby mieszkać, pracować lub studiować w Wielkiej Brytanii.

Posiadanie brytyjskiej wizy, zezwolenia imigracyjnego lub eVisa samo w sobie nie ustanawia brytyjskiej rezydencji podatkowej. O krajowej rezydencji podatkowej rozstrzyga Statutory Residence Test.

Materiały referencyjne

  • Finance Act 2013, Schedule 45, „Statutory residence test”: ustawowa podstawa automatycznych testów zagranicznych, automatycznych testów brytyjskich, testu wystarczających powiązań, zasad liczenia dni oraz podziału roku podatkowego.
  • His Majesty’s Revenue and Customs (HMRC), „RDR3: Statutory Residence Test (SRT) notes”: oficjalne wytyczne dotyczące ustalania rezydencji w Wielkiej Brytanii, testów automatycznych, wystarczających powiązań i podziału roku podatkowego.
  • HMRC, „Residence and FIG Regime Manual”: szczegółowe oficjalne wytyczne dotyczące SRT, liczenia dni, domów, pracy, powiązań z Wielką Brytanią i podziału roku podatkowego.
  • HMRC, „Check if you can claim the 4-year foreign income and gains regime”: oficjalne wytyczne dotyczące systemu Foreign Income and Gains (FIG), obowiązującego od 6 kwietnia 2025 r.