LU
Luksemburg
Luksemburg jest państwem członkowskim UE. Krajowe zasady ustalania rezydencji podatkowej opierają się na domicylu podatkowym (domicile fiscal) oraz miejscu zwykłego pobytu (séjour habituel). Rezydencja podatkowa jest odrębna od rezydencji imigracyjnej i rezydencji ustalanej na potrzeby umów podatkowych.
Informacyjny przegląd krajowych zasad dotyczących rezydencji podatkowej i pobytu.
Rezydencja podatkowa
Zgodnie z art. 2 luksemburskiej ustawy o podatku dochodowym (Loi concernant l’impôt sur le revenu, L.I.R.) osoba fizyczna jest rezydentem Luksemburga, jeżeli ma w Luksemburgu domicyl podatkowy lub miejsce zwykłego pobytu.
Te dwa kryteria są alternatywne: spełnienie któregokolwiek z nich — domicile fiscal lub séjour habituel — wystarcza do uzyskania krajowej rezydencji podatkowej.
Administracja Podatków Bezpośrednich (Administration des contributions directes, ACD) wskazuje również, że niezależnie od adresu danej osoby, co do zasady uznaje się ją za nierezydenta, jeżeli jej ośrodek interesów życiowych znajduje się poza Luksemburgiem. Jest to istotne zastrzeżenie, a nie odrębne, trzecie ustawowe kryterium rezydencji.
- Domicyl podatkowy (domicile fiscal): domicyl podatkowy istnieje wtedy, gdy osoba fizyczna posiada lokal mieszkalny w okolicznościach wskazujących, że będzie on przez nią utrzymywany i użytkowany.
- Miejsce zwykłego pobytu (séjour habituel): miejsce zwykłego pobytu ustala się wtedy, gdy osoba przebywa w kraju w okolicznościach wskazujących, że pobyt nie ma jedynie tymczasowego charakteru. Przepisy przewidują również ustawowe domniemanie, gdy pobyt trwa nieprzerwanie ponad sześć miesięcy.
Liczenie dni pobytu
Na potrzeby ewidencji pobytu pobyt w Luksemburgu należy zatem rejestrować jako nieprzerwane okresy obecności, a wyjazdy i powroty analizować pod kątem tego, czy nie przerywają ciągłości pobytu.
- Domicyl podatkowy (domicile fiscal): nie określono minimalnej liczby dni. Ocena koncentruje się na dostępności lokalu mieszkalnego oraz okolicznościach wskazujących, że jest on utrzymywany i użytkowany przez daną osobę.
- Miejsce zwykłego pobytu (séjour habituel): ustawowa zasada liczenia dni opiera się na nieprzerwanym pobycie przekraczającym sześć miesięcy. Krótkie, tymczasowe nieobecności pomija się przy ocenie ciągłości pobytu zgodnie z przepisami. Jeżeli warunek sześciu miesięcy zostanie spełniony, nieograniczony obowiązek podatkowy powstaje od początku danego pobytu.
Skutki podatkowe
Rezydenci podatkowi Luksemburga co do zasady podlegają luksemburskiemu podatkowi dochodowemu od dochodów uzyskiwanych na całym świecie, natomiast nierezydenci zasadniczo podlegają luksemburskiemu podatkowi dochodowemu od dochodów ze źródeł luksemburskich. Jeżeli dana osoba jest rezydentem tylko przez część roku podatkowego, okresy rezydencji i nierezydencji rozlicza się odrębnie na potrzeby luksemburskiego prawa podatkowego.
Migracja / pobyt w UE
Obywatele UE/EOG i Szwajcarii korzystają z zasad swobodnego przepływu osób w UE. W przypadku pobytu przekraczającego trzy miesiące mogą mieć zastosowanie obowiązki rejestracyjne lub inne formalności pobytowe wynikające z właściwych przepisów imigracyjnych. Obywatele państw trzecich zasadniczo potrzebują wizy lub zezwolenia na pobyt, zależnie od celu i czasu trwania pobytu. Uzyskanie luksemburskiego zezwolenia na pobyt samo w sobie nie ustanawia rezydencji podatkowej w Luksemburgu.
Materiały referencyjne
- Loi concernant l’impôt sur le revenu (L.I.R.), art. 2 — podstawa prawna rozróżnienia rezydentów i nierezydentów będących osobami fizycznymi.
- Steueranpassungsgesetz (StAnpG), § 13 — ustawowa definicja domicile fiscal.
- Steueranpassungsgesetz (StAnpG), § 14 — ustawowa definicja séjour habituel i zasada sześciu miesięcy.
- Administration des contributions directes (ACD), „Résident / non-résident” — oficjalne wyjaśnienie statusu rezydenta i nierezydenta, opodatkowania dochodów z całego świata oraz różnicy między rezydencją podatkową a pobytem imigracyjnym.
- Luksemburskie przepisy imigracyjne / ramy swobodnego przepływu osób w UE.